Zoeken
Home
Home Zoek activiteit Agenda Nieuws Stel jou vraag Over VrijetijdsPortaal.nl Contact
Activiteit aanmelden
Vrijwilligers
Ervaringen
Oproep
Regelingen
Uitgelicht
Toegankelijkheid
Publicaties
Links
Ervaringen


Deze pagina is bestemd voor ervaringsverhalen van jou! Hier kun je anderen informeren
hoe jij activiteiten hebt opgezet voor mensen met een beperking
óf wat jouw ervaringen zijn als deelnemer (met een beperking) bij een vrijetijdsactiviteit.

  • Wat heb je ondernomen om je doel te bereiken?
  • Welke hulp heb je ingeschakeld? 
  • Waar liep je tegenaan?
  • En, heb je je doel bereikt?
  • welke tips wil je anderen meegeven? 

Laat anderen leren van jouw ervaringen en deel je kennis!

 

Deel je ervaring!
Laat anderen leren van jouw ervaringen met betrekking tot vrijetijdsactiviteiten voor mensen met een beperking. Bijvoorbeeld als deelnemer of als initiatiefnemer.
Deel je ervaring en mail deze naar de
redactie.


Je kunt kiezen uit de volgende ervaringsverhalen:

   

  
 Ervaringsverhaal: Wereldkampioenschap Showdown in Zweden. Naar Boven
In de week van 12 tot en met 16 augustus heb ik meegedaan aan het Wereldkampioenschap Showdown in Zweden. Dit was een hele belevenis.

Showdown is een sport voor visueel gehandicapten, maar ook voor mensen met volledig zicht. Het wordt gespeeld op het gehoor. In een hardplastic balletje, dat naar de tegenstander wordt overgespeeld, zitten stalen kogeltjes, waardoor de positie van het balletje kan worden bepaald. Het spel wordt gespeeld op een speciale tafel van 3,7 m bij 1,27 m (de officiële maten van de competitietafels). Ook heeft de tafel een opstaande rand van 17 cm, zodat de bal niet van de tafel rolt. In het midden van de tafel staat een dwarsplank. De bal moet onder die plank door worden geslagen. Aan beide kanten van de tafel zit een goal waarin gescoord moet worden.
Om ervoor te zorgen dat niemand de bal kan zien en dus op zijn/haar gehoor moet spelen, wordt het spel gespeeld met een blinderingsbril op. De spelers hebben een langwerpig batje om mee over te spelen.

Op dinsdag 11 augustus moesten we al om 7.30 uur op Schiphol zijn om in te checken. We waren om ongeveer 13.00 uur in het hotel in Handen. Deze dag hadden we rust. Het waren alleen de scheidsrechters die zich moesten verzamelen voor een clinic. We hebben toen maar een beetje uitgerust en het hotel verkend.
Op woensdag konden we inspelen. Dat was wel prettig want er werd op andere tafels gespeeld dan dat we in Nederland gewend zijn. De tafels op het WK waren veel sneller. Het leek dan ook wel eens alsof de bal over de tafel heen gleed inplaats van rolde.

Op donderdag om 08.00 uur kon ik gelijk met mijn eerste wedstrijd beginnen. Helaas verloor ik deze. Maar ik moest deze dag nog 2 wedstrijden en daar wist ik de nodige punten uit te halen om door te kunnen naar de tweede ronde. In de tweede ronde werd het wat moeilijker. En kwam ik uit op een zesde plaats, dit was helaas niet genoeg om nog bij de eerste vier te komen. Ik mocht toen nog wel spelen voor een twaalfde plaats. Dit is uiteindelijk ook de einduitslag geworden.
Ik ben nu dus twaalfde van de wereld.

Nederland is nog wel met drie medailles naar huis gegaan. We hebben goud bij de heren en brons bij de dames. Ook in de landencompetitie hebben we het goed gedaan en zijn we met een bronzen plak naar huis gegaan.

Ik ben blij dat ik heb kunnen deelnemen aan dit evenement. Ik heb er ook veel geleerd en weet nu waar ik aan moet werken om bij een eventueel volgend internationaal toernooi wel op het podium te komen.
Natuurlijk wil ik stichting MEE en stichting de Linterhof van harte danken dat zij het mogelijk hebben gemaakt dat ik aan dit WK heb mogen meedoen.

Met sportieve groet,

Ingrid Welling uit Wehl
 

 

 Ervaringsverhaal: de mountainbike avonturen van onze zoon Lennart Naar Boven
Lennart heeft een Autistische Spectrum Stoornis (ASS) in combinatie met een verstandelijke beperking en gaat doordeweeks naar zmlk school De Kom in Druten, waar hij het VSO volgt.
Vanzelfsprekend spelen bovenstaande zaken ook een rol bij het zoeken en vinden van geschikte vrijetijdsbestedingen. Wij hebben daarvoor een aantal Zorg In Natura (ZIN) voorzieningen toegekend gekregen.  Naast speciale weekend- en vakantieopvang zijn dat 10 uur vrijetijdsbegeleiding per week. Deze uren worden voor het grootste deel ingevuld door een vrijetijdsbegeleider, Edwin, die met hem allerlei leuke en leerzame dingen onderneemt op met name woensdagmiddag (bibliotheek) en zaterdagochtend ( vrij zwemmen)! Echter het vinden van een geschikte sportbesteding met deskundige begeleiding was tot dan toe vruchteloos gebleken.
Frustrerend was bovendien dat er structureel toegekende vrijetijdsbegeleiding uren overbleven. En toen viel ons oog op een advertentie voor begeleid mountainbiken van In Beweging uit Nijmegen in de NVA NB nieuwsbrief was onze interesse gewekt. Maar hoe dat te financieren? We hadden immers geen PGB maar ZIN! Om een lang verhaal kort te maken: Dankzij de constructieve houding van MEE Uden (Jos Jans) en De Trimaran Oss/Grave (Marion Gloudemans) mochten de nog niet gebruikte vrijetijdsbegeleiding uren hiervoor aangewend worden.
 
Het is zaterdagmiddag 13.00u. Lennart trekt geroutineerd zijn wieleroutfit inclusief speciale handschoentjes aan. Hij grijpt zijn drinkbidon en kijkt me ongeduldig aan! Ok we gaan fietsen, zeg ik! Voordat ik uitgesproken ben, is hij al op weg naar de auto. We gaan naar een parkeerplaats aan de rand van Herperduin, een fantastisch bos/duin/vennen gebied net oost van Oss, waar ook een aantal bekende veldrijders en mountainbikers uit verleden en heden geregeld hun trainingsrondjes draaien.
Op de boerderij, waar de fietsen staan gestald, staat Edwin 2, de fietsbegeleider van In Beweging, die wij  voor de duidelijkheid van Lennart Edwin 2 noemen, omdat er immers ook al een Edwin 1 is, al te wachten. Lennart springt uit de auto, rent naar Edwin 2, geeft hem een innige knuffel, en pakt de hem aangeboden valhelm aan en doet deze op. Gelukkig is zijn enige andere fietsmaatje Koen ook al zover, want Lennart laat er geen gras over groeien en springt meteen op zijn fiets en fietst het erf af het bospad op! Ik kan nog net ‘veel plezier’ en ‘tot straks’ roepen tegen 3 in de verte verdwijnende ruggen! Eén van de drie, Lennart no doubt, een stukje voor de andere twee. Lennart wil namelijk altijd voorop fietsen. Zo houd je immers controle! Met een glimlach op mijn gezicht rij ik weg: Die gaat weer lekker moe en vies worden, denk ik!
Ruim een uur later ben ik terug. Ze zijn er nog niet! Maar even later zie ik een klein geel stipje in de verte verschijnen, dat snel groter wordt. Lennart! Als hij bij me is, roept hij triomfantelijk fladderend:  Edwin Vallen! en Fiets kapot! Van Edwin en Koen, die inmiddels ook gearriveerd zijn hoor ik, dat Edwin inderdaad een keer gevallen is en dat Lennart een lekke band heeft gekregen, die ter plaatse is geplakt. Natuurlijk evalueren we nog even na. Lennart blijkt keurig te wachten op punten waar de openbare weg moet worden overgestoken of waar je meerdere kanten op kunt. Af en toe mag Koen ook voorop fietsen en moet Lennart bij Edwin blijven; dat levert geen enkel probleem op. Ik vraag aan Edwin of hij de indruk heeft dat Lennart zijn versnellingen gebruikt, of dat hij alles in dezelfde zware versnelling doet….
Lennart zit ondertussen al bemodderd en wel in de auto…hij heeft weer genoten! Ik weet dat hij vanavond niet zoals gebruikelijk voor de douche zal kiezen, maar voor een lekker warm bad!
 
Jammer voor de continuïteit, dat het groepje niet wat groter is, al vinden Lennart en Koen het prima zo! Overigens worden op meerdere locaties in Oost Brabant, Gelderland, en Limburg dergelijke activiteiten aangeboden. Hieronder de contactgegevens:
     
Selma Magge
Psychomotorisch Therapeut en Sportclubcoördinator
In Beweging
Horstacker 2148
6546 GG Nijmegen
024 37 77 369
06 46 071 373
 Ervaringsverhaal: G-voetbal, gewoon voetbal voor mensen met een beperking  Naar Boven
De één vond het spannend, de ander kon niet langer wachten en ook was er één die nog even moest knuffelen met zijn moeder. Maar toen Jaap zei: Jongens we gaan met ons allen het doel verplaatsen, toen was de ban gebroken. We praten hier over de eerste training van onze jeugdige G-voetballers. Jaap de Knegt is de trainer van onze G-voetballers en wordt geassisteerd door Peter Swart, vakleerkracht van de VSO school Mariëndaal. De leider van ons G-team is ook een oud gediende, Martin Jansen, hij heeft nog menig wedstrijdje gevoetbald op het oude complex op het Cranevelt, de verhuizing naar Presikhaaf heeft hij ook nog meegemaakt.

Terug naar de eerste training van onze G-voetballers, die op vrijdagavond 1 februari plaatsvond. Er waren al 6 voetballers aanwezig die met heel veel plezier de training hebben meegemaakt en voor degene die Jaap kennen was het een training met veel plezier en afwisseling, dit zoals het hoort bij deze voetballers, veel met de bal en natuurlijk het partijtje.

Om 20.00 uur was de eerste training afgelopen, een ieder ging voldaan naar huis, bedankte de trainers en volmondig werd er gezegd, Jaap tot volgende week. Ze hebben genoten, straalde helemaal enz.
Tijdens en na de training hebben we ook nog even met de ouders gesproken, deze waren blij met het initiatief van Eendracht en ze spraken ook de waardering uit voor de trainers en begeleiding.

Vragen en suggesties naar Loek de Knegt, E-mail loek.de.knegt@hetnet.nl 

  Ervaringsverhaal: hardlopen met autisme en een licht verstandelijke beperking Naar Boven
Een jongen van 14 jaar met autisme en een licht verstandelijke beperking voetbalt bij een voetbalvereniging. Hij had er geen zin meer in, omdat hij vond dat er te veel kinderen om hem heen waren tijdens de training en dat er te veel herrie was. In overleg met de moeder van deze jongen en de sportcoördinator voor mensen met een beperking besluit hij om te stoppen met voetballen.

Deze jongen vindt hardlopen heel leuk en gaat met zijn persoonlijk begeleider (via PGB) hardlopen. Na verloop van tijd kan hij ook zonder begeleider gaan hardlopen. Hij vindt het hardlopen zo leuk dat hij zich op de halve marathon voorbereidt. Uiteindelijk loopt hij deze afstand niet, omdat ook dat te druk was. Het hardlopen was voor de jongen toch een eenzame manier van sporten. Moeder en sportcoördinator hebben wel contact gehouden.

Om toch met meer mensen te kunnen hardlopen, ontstaat het plan om bij een vereniging te gaan hardlopen. Er is dan niet alleen gezelschap, maar er kan ook technische ondersteuning gegeven worden. De sportcoördinator heeft contact gelegd met een atletiekvereniging. De jongen is opgenomen in een loopgroep van de atletiekvereniging en doet samen met zijn persoonlijk begeleider mee.